Lobben in een zin
Hieronder vind je verschillende zinnen die illustreren hoe je het woord lobben in een zin gebruikt.
De lobben zijn tot 3 mm breed.
De lobben kunnen 44 mm lang worden.
De lobben trekken zich bij aanraking samen.
De smalle lobben zijn ongeveer 0,2 mm breed.
De kroonblaadjes hebben vier omgebogen lobben.
De sterk gevorkte staart was verdeeld in twee gelijke lobben.
Soms zijn er op de toppen van de lobben bruine apothecia aanwezig.
De planetoïde heeft een langgerekte vorm bestaande uit twee lobben.
Het thallus bestaat uit vliezige, min-of-meer opverlappende lobben.
Deze heeft grote bladeren met diep ingesneden, smalle, scherpgezaagde lobben.
Soralen bevindingen zich boven de lobben, zijn kopvormig en meestal aanwezig.
De lobben zijn hoekig, worden 2-6 mm breed en 20-50 mm lang en overlappen elkaar.
Het blad kan aan de top ingesneden of uitgerand zijn of bestaat zelfs uit twee lobben.
De kelkblaadjes zijn vergroeid tot een klokvormige bloemkelk met vier V-vormige lobben.
Het plastid is goudbruin gekleurd door fucoxanthine, de lobben liggen onder de schelpen.
Bij kleine roggen zijn de voorste lobben van de buikvinnen gevormd tot pootachtige vormen, de crura.
De archaea hebben allerlei vormen, zoals bolvormig, staafvormig, spiraalvormig, met lobben of rechthoekig.
Typisch zijn kolonies verdeeld in kleine lobben, maar ze kunnen grotere plakken vormen op gladde oppervlakken.
Het eerste paar maxillipeden draagt naar binnen uitstekende lobben of plaatjes (epipodiet) die als kieuw fungeren.
Vaak zijn er overgangsbladeren met lobben die in draadvormige slippen uitlopen of die bij de middelste lob ontbreken.
Zeesterren hebben een stervormig lichaam met een centrale schijf en vijf of meer langwerpige lobben die armen worden genoemd.
De soorten uit de familie Forficulidae zijn verder te herkennen aan het tweede (middelste) tarsusdeel, dat twee lobben draagt.
De frontale lobben zijn afgerond als bij de meeste mensachtigen maar afwijkend van de tapse vorm van robuuste australopitheken.
Bij nadere bestudering bestaat het einde van de antenne uit een soort waaier van langwerpige, ovale lobben die sterk zijn afgeplat.
De bloemlip is drielobbig, de centrale lob driehoekig van vorm en de laterale lobben langwerpig, parallel lopend met het gynostemium.
De sutuurlijnen bij ammonieten worden verdeeld in lobben en zadels, die weer onderverdeeld kunnen zijn in de meest ingewikkelde vormen.
De visuele prikkels die de grote ogen opwekten, moeten in ieder geval adequaat zijn verwerkt en de visuele lobben waren dan ook zeer groot.
Van hieruit verdelen bindweefselsepta (tussenschotten tussen verschillende blaasjes) de zaadbal in ongeveer 250 piramidevormige lobben (lobuli).
De zijdelingse schedelelementen zijn identificeerbaar maar versmolten, volledig opgenomen in de koepel zonder opdeling van het bovenvlak in lobben.
Een vergelijkend onderzoek door Motani uit 2002 wees uit dat bij huidige dieren smalle lobben samenhangen met een hogere gemiddelde slagfrequentie van de staart.
De crista cnemialis is dik en de lobben aan de achterzijde van het bovenvlak zijn opvallend afgerond, ver uiteenstaand en gescheiden door een diepe V-vormige inkeping.
In rust zijn de lobben als een pakketje samengevouwen niet als zodanig herkenbaar, maar als ze worden uitgevouwen zijn de verschillende delen makkelijk te onderscheiden.
Na enkele maanden ontstaan bovenaan tussen beide lobben de vrouwelijke geslachtsorganen of archegonia en onderaan tussen de rizoïden de mannelijke geslachtsorganen of antheridia.
Sommige soorten kunnen erg lang worden en doen sterk denken aan een worm en andere soorten hebben dikke lobben aan de bovenzijde van het lichaam waardoor ze lijken op een zeenaaktslak.
In 1992 sloot McGowan zich hierbij aan en wees erop dat de staarten van haaien geen goede analogie vormden: die van latere ichthyosauriërs hebben smallere lobben, zijn steiler en meer symmetrisch.
Van de soort Leptasterias groenlandica is bekend dat de eieren worden geborgen in gespecialiseerde lobben van de cardiale maag en zich hier ontwikkelen tot volledig gemetamorfoseerde jonge zeesterren.
Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Witkopschorsmos, https://nl.wikipedia.org/wiki/Sinaasappelkorst, https://nl.wikipedia.org/wiki/Dodemansduim, https://nl.wikipedia.org/wiki/Zweedse_kornoelje, https://nl.wikipedia.org/wiki/Thrissops, https://nl.wikipedia.org/wiki/Zwart_leermos, https://nl.wikipedia.org/wiki/Hermione_(planetoïde), https://nl.wikipedia.org/wiki/Duinzwelmos, https://nl.wikipedia.org/wiki/Witte_esdoorn, https://nl.wikipedia.org/wiki/Gewoon_schildmos, https://nl.wikipedia.org/wiki/Blad, https://nl.wikipedia.org/wiki/Gomphonema, https://nl.wikipedia.org/wiki/Locomotie, https://nl.wikipedia.org/wiki/Archaea, https://nl.wikipedia.org/wiki/Didemnum_maculosum, https://nl.wikipedia.org/wiki/Zeekomma's, https://nl.wikipedia.org/wiki/Penseelbladige_waterranonkel, https://nl.wikipedia.org/wiki/Zeesterren, https://nl.wikipedia.org/wiki/Oorwormen, https://nl.wikipedia.org/wiki/Australopithecus_afarensis, https://nl.wikipedia.org/wiki/Meikever, https://nl.wikipedia.org/wiki/Koellensteinia, https://nl.wikipedia.org/wiki/Sutuurlijn, https://nl.wikipedia.org/wiki/Ichthyosauria, https://nl.wikipedia.org/wiki/Testis, https://nl.wikipedia.org/wiki/Platytholus, https://nl.wikipedia.org/wiki/Fosterovenator, https://nl.wikipedia.org/wiki/Voorkiem, https://nl.wikipedia.org/wiki/Zeekomkommers